...Elliša Bók
1. Kafli, Miðinn
Það var eins og helt væri úr fötu þegar ég reis uppúr rekkjunni, með stýrurnar í augunum leit ég í kringum mig í vonlausri leit af gleraugunum. Herbergið var eins og að Motörhead tónleikar hefðu verið þarna kvöldið áður. Fataskápurinn lá á hliðinni og það vantaði glerið í sjónvarpið.
,,Ég ætla aldrei að halda skákpartý hérna aftur." Sagði ég geðillur meðan ég rak Schaffer hundana undan rúmminu. Í öllum hasarnum hafði einhver neglt skákborð fyrir gluggann þannið að lítil sem engin birta náði inn. Ég kleif yfir skellinöðruna sem lá á hliðinni fyrir framan svefnherbergisdyrnar og tók stefnuna fram í eldhús. Á eldhúsborðinu lá lítill handskrifaður miði sem hafði verið límdur fastur með teppalímbandi við köttinn minn. Ég reif hann af og las á hann.
Ekki rífa miðann af, það ergir köttinn. En mundu eitt Gunnar, það þýðir ekkert að stela frá mér hróknum. Svindl máttu komast upp með, en að stela frá mér hrók, það er dauðasynd. Ég finn þig í fjöru.
P.S Húsið þitt er í rústi, vissiru það?
Ég horfði agndofa á miðann meðan ég barðist við gula fressinn sem reyndi ítrekað að bíta í mig. Ég vissi ekkert hvað Tolli var að tala um. Ég hafði aldrei klórað mér í pungnum án leyfis, hvað þá að stela hróknum hans Tolla. Það var kannski guðlegt vald sem laust mig, en held samt að bitið frá kettinum hafi gert það, en ég ákvað þarna á staðnum að leggja upp í leit að týnda hróknum.
Ég klæddi mig í gula Henson jakkann og bláu skónna og gekk út úr húsinu. Ég þurfti að beygja mig því róni sem hafði legið á þakinu valt af því og féll niður og nánast í gangveginn. Ég kleif yfir hann og komst án teljandi vandræða útum hliðið og byrjaði að ganga í átt að strætóskýlinu.
2. Kafli, Íkorni
Ég staulaðist eftir "Sveinströðku"(gatan mín) og tók stefnuna á gula strætóskýlið sem var nánast beint áfram. Þótt það lægi einn og einn dauður róni í húagörðum hér og þar var þetta samt eðal gata. Heimir "Barnakall" Griðbyttuson bjó með öndunum sínum ská á móti mér meðan Spergill Pjetursson bjó hliðin á honum. Þeir tveir settu ákveðinn gæðastimpil á hverfið. Þeir voru alltaf naktir að slá garðana hjá hvor öðrum og þótti það mjög gaman að grilla á nærunum.
Þegar ég átti u.þ.b 100 metra eftir að strætóskýlinu sá ég hvar Heimir Draupnir Jensen, eða Íkorni eins og hann var ávalt kallaður, kom klifrandi niður úr tré og hljóp til mín.
,,Gosh, ég er búinn að leita af þér í hverju tréi og runna. Þú bara hvarfst eftir kappskákið í gær gosh." Hann hafði þann kæk að þurfa alltaf að þefa af handakrikanum á þeim sem hann talaði við. ,,Tolli og skátarnir hans er búnir að leita af þér í allan dag. Hann minntist eitthvað á hrók, þjófnað, fugladansinn og dauðasyndir. Veistu hvað hann er að meina?"
Ég reyndi að koma í veg fyrir að hann þefaði af mér en það tókst illa. Þegar hálf þrítugur maður sem er um 2 metrar hæð og 130 kíló vill þefa af þér, þá þefar hann af þér. ,,Hann fékk þá flugu í hausinn að ég hafi stolið hróknum hans, sem er náttúrulega hrein vitleysa, og vill endilega sýna mér hvar Davíð keypti ölið." Ég sá það kost vænlegastann í stöðunni að klifra uppá bakið á honum þannig að Íkorni myndi róast niður. ,,Og þess vegna hef ég ákveðið að gera allsherjar leit af hróknum og ég þarfnast þín til þess." Íkorni játaði samstundis og þá héldum við af stað, aftur, að strætóskýlinu.
Þegar við komum loksins án teljandi vandræða inní strætóskýlið, blasti við okkur undarleg sjón. Það var hálf áttræð kona á Mini Cooper sem keyrði fram hjá okkur og gaf okkur fingurinn. Næst bakkaði hún aftur til baka og úr augsýn, þá gaf hún í og keyrði aftur fram hjá okkur með fingurinn á lofti. Við vorum undrandi á háttarlagi hennar og skildum valla upp né niður. Undrandi á þessu settumst við niður á bekkinn, eftir að við höfðum velt róna sem lá dauður á bekknum, og biðum eftir leið númer 42.
3. Kafli, Rútan
Það var eins og guðirnir hafi opnað gat á himnum, eða plógurinn framan á strætóinum sem var notaður til að ryðja frá rónum sem lágu eins og hrávið á vegunum, því það var ljóst að það sem við íkorni vorum að gera var á réttri leið. Við stigum uppí rútu sem virtist vera klippt útúr blaði fyrir miðaldra karlmenn sem fengu lítið frá konunni. Hún var skærbleik með ljósgrænni rönd um sig miðja. Sessuklæðin sem huldu svampsætin voru gul og loðin og voru eins og rökuð af bringunni af Auðunni Blöndal.
En það sem skar mest í saklausu augu okkar var bílstjórinn. Hún var eins og blanda af Herberti Guðmundssyni og Hulk Hogan, eldrautt hárið lafði úr eyrunum og nösum. Nafnið Gilitrutt var kannski viðeigandi. Hún virtist hafa farið síðast í bað þegar Svíðþjóð og Noregur voru síðast saman í konungarsambandi. Kannski ákvað hún að halda uppá sameiningu konungdæmana með baði.
Allavega. Við stóðum eins og rollur á leið í slátrun fyrir framan hana því hún virtist ekki sjá strætómiðana okkar fyrir flöskubotna-gleruaugunum sem sköguðu fram á nefinu sem var á stærðinni við Látrabjarg. Kannski hefðum við átt að borga með steinum eða úlföldum. En eftir mikið rymj og öskur hleypti hún okkur inn í strætóinn og vorum við fegnir að vera lausir við hana.
,,Gosh, hún er eins og....Gosh." Íkorni missti málið þegar Gilitrutt beygði sig niður til að ná í steinvölu á gólfið. ,,Við verðum að finna hrókinn fljótlega, annars eru við í vonum málum."
,,Hafðu engar áhyggjur, því ég ætla að hringja í Vara og biðja hann um að hitta okkur niðrí miðbæ." Þegar ég sleppti orðinu röklaðist Ford T-model sem við vorum í af stað. Ferðin var hafin og nú var ekki snúið við.
4. Kafli, Vari
,,É...é...é...é...é..ég sk...sk....sk...sk..skal." Vari þurfti að stoppa til að ná andanum því hann stamaði svo all svakalega að hann kláraði allt loftið í lungunum. ,,H...h...jálpa ykkur." Ég gat vallað hamið gleði mína þegar ég náði loksins þessu uppúr Vara eftir 10 mínútna símtal. Þegar skrjóðurinn sem við Íkorni vorum í stoppaði við stoppustöðina gaf hann loksins upp öndina. Óhljóðin sem komu undan vélarlhífinni hefðu gert (setjið inn eitthvað sem ykkur finnst passa) stolt/an. Við sögðum bara auf wiedersien og kvöddum Gilitrutt þar sem hún stóð og lamdi bílskrjóðinn sundur og saman.
Við hoppuðum yfir nokkra dauða róna sem lágu fyrir útgangnum á strætónum og settumst niður á bekk sem var þarna nálægt til að bíða eftir Vara. Bekkurinn var sem klipptur úr "Gaytime travel news" því hann var skærbleikur með fallegum blúndum á sem hefðu gert Paul Oscar æstan. Við veltum einum róna af og settumst niður á einhvern undarlegasta bekk sem við höfðum á æfi okkar séð. Meðan við sátum þarna og dáðumst af tilraun kötts, sem var ábyggilega 12 kíló, að reyna að komast uppí tré til að ná í fugl. En eins og alltaf sigrar þyngdaraflið, spyrjið bara gamlar konur með bjóstin á hnjánum.
En seint um síðar meir kom Vari á þriggja manna reiðjóli með neon-grænan hjálm að ná í okkur. Vilmar Lárus Bergsveinsson var með varir uppá Öræfajökul og tennur sem slógu bæði Andreu Gylfa og Freddie Mercury út. Og að góðsemd við hann ákváðum við ekki að kalla hann Vara-Tennur, því það var of líkt því þegar gamalt fólk á varagerfitennur einverstaðar niðrí skúffu. Því var ákveðið að kalla hann Vara.
,,É...é...é...ég er k...k...o...o..m...i...n...n." En til að hlífa okkur fyrir endalausu stami veifaði ég höndunum og gaf honum merki að við hefðum alls ekki endalausan tíma. Ég skellti mér klofvega yfir reiðhestinn og smellti á mig bleika hjálminn meðan Íkorni setti á sig gamlan skó sem hann hafði fundið. Þá var þríeykið lagt af stað
5. Kafli, Rónabær
Rónabær var sannarlega bær sem bar nafn með rentu, því það voru rónar sem lágu eins og hráviði á götunum og í húsagörðum. En ég var stoltur að vera Róni(þeir eru kallaðir Rónar sem búa í Rónabæ) því það þótti hálfgerður gæðastimpill þegar maður fór í nágrannabæinn, Skítapleis. Rónarnir höfðu ávalt haft betur en Skítarnir þegar kom að keppnum í lemúrkasti eða dvergasparki, en það voru fastir liðir í hinni árlegu Róna-Skíts keppni sem var alltaf í byrjun sumars og dró ætíð marga áhorfendur til bæjanna.
Ég, Íkorni og Vari ákváðum að hjóla í aðalhöfuðstöðvar okkar, því þar myndi Tolli aldrei finna okkur. Þegar við hjóluðum niður Rónastíg fundum við fyrir ákveðni þægindartilfinningu því núna vorum við á okkar svæði, eða kannski var það bara skítafílan sem kom frá hópi dauðra dóna sem lágu í hrúgu með vínflöskurnar í kringum sig. Höfuðstöðvar okkar voru engar aðrar en "Skákheimar Rónabæjar" því það var hálfgerð félagsmiðstöð skákiðkenda í Rónabæ. Og vegna þess að við vorum þeir einu sem iðkuðu skáklistina, fyrir utan Tolla, fengum við húslyklana.
,,Gunnar? Hvernig getum við verið vissir að Tolli komi ekki hingað og finni okkur?" Spurði Íkorni með spurningarsvip meðan hann hékk úr grein á nálægu tré.
,,Það var á dimmu föstudagskvöldi þegar Tolli ætlaði að hitta mig hér og taka eina skák við mig, þá lék allt í lyndi og við vorum góðir vinir. Maður gat séð brosið á lítla svínsvanganum þegar hann kom trítlandi inn en það hvarf fljótt því ég hafði gert það óhugsandi. Já vinir mínir....ég hafði haldið framhjá honum með því að tefla við annan mann. Tolli hefur aldrei látið sjá sig hérna nálægt eftir það." Íkorni og Varni horfðu á mig með miklum undrunarsvip, hafði það verið rétt það sem þeir heyrðu.
Eftir að ég hafði rutt rónana frá og opnað hurðina gengum við inn í litla skúrinn sem við ætluðum að koma okkur saman um hvað yrði næsta skref.
Það var eins og helt væri úr fötu þegar ég reis uppúr rekkjunni, með stýrurnar í augunum leit ég í kringum mig í vonlausri leit af gleraugunum. Herbergið var eins og að Motörhead tónleikar hefðu verið þarna kvöldið áður. Fataskápurinn lá á hliðinni og það vantaði glerið í sjónvarpið.
,,Ég ætla aldrei að halda skákpartý hérna aftur." Sagði ég geðillur meðan ég rak Schaffer hundana undan rúmminu. Í öllum hasarnum hafði einhver neglt skákborð fyrir gluggann þannið að lítil sem engin birta náði inn. Ég kleif yfir skellinöðruna sem lá á hliðinni fyrir framan svefnherbergisdyrnar og tók stefnuna fram í eldhús. Á eldhúsborðinu lá lítill handskrifaður miði sem hafði verið límdur fastur með teppalímbandi við köttinn minn. Ég reif hann af og las á hann.
Ekki rífa miðann af, það ergir köttinn. En mundu eitt Gunnar, það þýðir ekkert að stela frá mér hróknum. Svindl máttu komast upp með, en að stela frá mér hrók, það er dauðasynd. Ég finn þig í fjöru.
P.S Húsið þitt er í rústi, vissiru það?
Ég horfði agndofa á miðann meðan ég barðist við gula fressinn sem reyndi ítrekað að bíta í mig. Ég vissi ekkert hvað Tolli var að tala um. Ég hafði aldrei klórað mér í pungnum án leyfis, hvað þá að stela hróknum hans Tolla. Það var kannski guðlegt vald sem laust mig, en held samt að bitið frá kettinum hafi gert það, en ég ákvað þarna á staðnum að leggja upp í leit að týnda hróknum.
Ég klæddi mig í gula Henson jakkann og bláu skónna og gekk út úr húsinu. Ég þurfti að beygja mig því róni sem hafði legið á þakinu valt af því og féll niður og nánast í gangveginn. Ég kleif yfir hann og komst án teljandi vandræða útum hliðið og byrjaði að ganga í átt að strætóskýlinu.
2. Kafli, Íkorni
Ég staulaðist eftir "Sveinströðku"(gatan mín) og tók stefnuna á gula strætóskýlið sem var nánast beint áfram. Þótt það lægi einn og einn dauður róni í húagörðum hér og þar var þetta samt eðal gata. Heimir "Barnakall" Griðbyttuson bjó með öndunum sínum ská á móti mér meðan Spergill Pjetursson bjó hliðin á honum. Þeir tveir settu ákveðinn gæðastimpil á hverfið. Þeir voru alltaf naktir að slá garðana hjá hvor öðrum og þótti það mjög gaman að grilla á nærunum.
Þegar ég átti u.þ.b 100 metra eftir að strætóskýlinu sá ég hvar Heimir Draupnir Jensen, eða Íkorni eins og hann var ávalt kallaður, kom klifrandi niður úr tré og hljóp til mín.
,,Gosh, ég er búinn að leita af þér í hverju tréi og runna. Þú bara hvarfst eftir kappskákið í gær gosh." Hann hafði þann kæk að þurfa alltaf að þefa af handakrikanum á þeim sem hann talaði við. ,,Tolli og skátarnir hans er búnir að leita af þér í allan dag. Hann minntist eitthvað á hrók, þjófnað, fugladansinn og dauðasyndir. Veistu hvað hann er að meina?"
Ég reyndi að koma í veg fyrir að hann þefaði af mér en það tókst illa. Þegar hálf þrítugur maður sem er um 2 metrar hæð og 130 kíló vill þefa af þér, þá þefar hann af þér. ,,Hann fékk þá flugu í hausinn að ég hafi stolið hróknum hans, sem er náttúrulega hrein vitleysa, og vill endilega sýna mér hvar Davíð keypti ölið." Ég sá það kost vænlegastann í stöðunni að klifra uppá bakið á honum þannig að Íkorni myndi róast niður. ,,Og þess vegna hef ég ákveðið að gera allsherjar leit af hróknum og ég þarfnast þín til þess." Íkorni játaði samstundis og þá héldum við af stað, aftur, að strætóskýlinu.
Þegar við komum loksins án teljandi vandræða inní strætóskýlið, blasti við okkur undarleg sjón. Það var hálf áttræð kona á Mini Cooper sem keyrði fram hjá okkur og gaf okkur fingurinn. Næst bakkaði hún aftur til baka og úr augsýn, þá gaf hún í og keyrði aftur fram hjá okkur með fingurinn á lofti. Við vorum undrandi á háttarlagi hennar og skildum valla upp né niður. Undrandi á þessu settumst við niður á bekkinn, eftir að við höfðum velt róna sem lá dauður á bekknum, og biðum eftir leið númer 42.
3. Kafli, Rútan
Það var eins og guðirnir hafi opnað gat á himnum, eða plógurinn framan á strætóinum sem var notaður til að ryðja frá rónum sem lágu eins og hrávið á vegunum, því það var ljóst að það sem við íkorni vorum að gera var á réttri leið. Við stigum uppí rútu sem virtist vera klippt útúr blaði fyrir miðaldra karlmenn sem fengu lítið frá konunni. Hún var skærbleik með ljósgrænni rönd um sig miðja. Sessuklæðin sem huldu svampsætin voru gul og loðin og voru eins og rökuð af bringunni af Auðunni Blöndal.
En það sem skar mest í saklausu augu okkar var bílstjórinn. Hún var eins og blanda af Herberti Guðmundssyni og Hulk Hogan, eldrautt hárið lafði úr eyrunum og nösum. Nafnið Gilitrutt var kannski viðeigandi. Hún virtist hafa farið síðast í bað þegar Svíðþjóð og Noregur voru síðast saman í konungarsambandi. Kannski ákvað hún að halda uppá sameiningu konungdæmana með baði.
Allavega. Við stóðum eins og rollur á leið í slátrun fyrir framan hana því hún virtist ekki sjá strætómiðana okkar fyrir flöskubotna-gleruaugunum sem sköguðu fram á nefinu sem var á stærðinni við Látrabjarg. Kannski hefðum við átt að borga með steinum eða úlföldum. En eftir mikið rymj og öskur hleypti hún okkur inn í strætóinn og vorum við fegnir að vera lausir við hana.
,,Gosh, hún er eins og....Gosh." Íkorni missti málið þegar Gilitrutt beygði sig niður til að ná í steinvölu á gólfið. ,,Við verðum að finna hrókinn fljótlega, annars eru við í vonum málum."
,,Hafðu engar áhyggjur, því ég ætla að hringja í Vara og biðja hann um að hitta okkur niðrí miðbæ." Þegar ég sleppti orðinu röklaðist Ford T-model sem við vorum í af stað. Ferðin var hafin og nú var ekki snúið við.
4. Kafli, Vari
,,É...é...é...é...é..ég sk...sk....sk...sk..skal." Vari þurfti að stoppa til að ná andanum því hann stamaði svo all svakalega að hann kláraði allt loftið í lungunum. ,,H...h...jálpa ykkur." Ég gat vallað hamið gleði mína þegar ég náði loksins þessu uppúr Vara eftir 10 mínútna símtal. Þegar skrjóðurinn sem við Íkorni vorum í stoppaði við stoppustöðina gaf hann loksins upp öndina. Óhljóðin sem komu undan vélarlhífinni hefðu gert (setjið inn eitthvað sem ykkur finnst passa) stolt/an. Við sögðum bara auf wiedersien og kvöddum Gilitrutt þar sem hún stóð og lamdi bílskrjóðinn sundur og saman.
Við hoppuðum yfir nokkra dauða róna sem lágu fyrir útgangnum á strætónum og settumst niður á bekk sem var þarna nálægt til að bíða eftir Vara. Bekkurinn var sem klipptur úr "Gaytime travel news" því hann var skærbleikur með fallegum blúndum á sem hefðu gert Paul Oscar æstan. Við veltum einum róna af og settumst niður á einhvern undarlegasta bekk sem við höfðum á æfi okkar séð. Meðan við sátum þarna og dáðumst af tilraun kötts, sem var ábyggilega 12 kíló, að reyna að komast uppí tré til að ná í fugl. En eins og alltaf sigrar þyngdaraflið, spyrjið bara gamlar konur með bjóstin á hnjánum.
En seint um síðar meir kom Vari á þriggja manna reiðjóli með neon-grænan hjálm að ná í okkur. Vilmar Lárus Bergsveinsson var með varir uppá Öræfajökul og tennur sem slógu bæði Andreu Gylfa og Freddie Mercury út. Og að góðsemd við hann ákváðum við ekki að kalla hann Vara-Tennur, því það var of líkt því þegar gamalt fólk á varagerfitennur einverstaðar niðrí skúffu. Því var ákveðið að kalla hann Vara.
,,É...é...é...ég er k...k...o...o..m...i...n...n." En til að hlífa okkur fyrir endalausu stami veifaði ég höndunum og gaf honum merki að við hefðum alls ekki endalausan tíma. Ég skellti mér klofvega yfir reiðhestinn og smellti á mig bleika hjálminn meðan Íkorni setti á sig gamlan skó sem hann hafði fundið. Þá var þríeykið lagt af stað
5. Kafli, Rónabær
Rónabær var sannarlega bær sem bar nafn með rentu, því það voru rónar sem lágu eins og hráviði á götunum og í húsagörðum. En ég var stoltur að vera Róni(þeir eru kallaðir Rónar sem búa í Rónabæ) því það þótti hálfgerður gæðastimpill þegar maður fór í nágrannabæinn, Skítapleis. Rónarnir höfðu ávalt haft betur en Skítarnir þegar kom að keppnum í lemúrkasti eða dvergasparki, en það voru fastir liðir í hinni árlegu Róna-Skíts keppni sem var alltaf í byrjun sumars og dró ætíð marga áhorfendur til bæjanna.
Ég, Íkorni og Vari ákváðum að hjóla í aðalhöfuðstöðvar okkar, því þar myndi Tolli aldrei finna okkur. Þegar við hjóluðum niður Rónastíg fundum við fyrir ákveðni þægindartilfinningu því núna vorum við á okkar svæði, eða kannski var það bara skítafílan sem kom frá hópi dauðra dóna sem lágu í hrúgu með vínflöskurnar í kringum sig. Höfuðstöðvar okkar voru engar aðrar en "Skákheimar Rónabæjar" því það var hálfgerð félagsmiðstöð skákiðkenda í Rónabæ. Og vegna þess að við vorum þeir einu sem iðkuðu skáklistina, fyrir utan Tolla, fengum við húslyklana.
,,Gunnar? Hvernig getum við verið vissir að Tolli komi ekki hingað og finni okkur?" Spurði Íkorni með spurningarsvip meðan hann hékk úr grein á nálægu tré.
,,Það var á dimmu föstudagskvöldi þegar Tolli ætlaði að hitta mig hér og taka eina skák við mig, þá lék allt í lyndi og við vorum góðir vinir. Maður gat séð brosið á lítla svínsvanganum þegar hann kom trítlandi inn en það hvarf fljótt því ég hafði gert það óhugsandi. Já vinir mínir....ég hafði haldið framhjá honum með því að tefla við annan mann. Tolli hefur aldrei látið sjá sig hérna nálægt eftir það." Íkorni og Varni horfðu á mig með miklum undrunarsvip, hafði það verið rétt það sem þeir heyrðu.
Eftir að ég hafði rutt rónana frá og opnað hurðina gengum við inn í litla skúrinn sem við ætluðum að koma okkur saman um hvað yrði næsta skref.